۲۲ سال آغوش بی‌منت؛ روایتی از جنس زندگی و خودباوری در قلب بهزیستی کرمان

به گزارش پیام میهن خبر؛ گاهی عشق، نه در واژه‌ها، که در دیوارهای خانه‌ای معنا می‌شود که سقفش از جنس پناه و ستون‌هایش از جنس امید است. در روزهایی که به نام «بهزیستی» و انسانیت نام‌گذاری شده، نگاهمان را به نقطه‌ای از شهر کرمان می‌دوزیم که بیست و دو سال است چراغ امید را در دل صدها کودک روشن نگه داشته است؛ مرکز خیریه و مردم‌نهاد «بچه‌های ما». جایی که واژه‌های «بی‌سرپرست» و «بدسرپرست» در پشت درهایش جا می‌مانند و جای خود را به «فرزندان فردا» می‌دهند.
دو دهه همدلی و آغوش باز
همه چیز از سال ۱۳۸۳ آغاز شد؛ پیوند مهربانی و اراده برای ساختن آینده‌ای که شاید در ابتدا تاریک به نظر می‌رسید. امروز که به کارنامه این تشکل غیرانتفاعی نگاه می‌کنیم، رد پای ۴۰۰ ستاره را می‌بینیم که از این آشیانه پر کشیده‌اند؛ فرزندانی که یا به کانون گرم خانواده‌های جدید (فرزندخواندگی) پیوسته‌اند، یا طعم شیرین بازپیوند به آغوش خانواده خود را چشیده‌اند و یا با تکیه بر بال‌های خودباوری، به زندگی مستقل قدم گذاشته‌اند.
هم‌اکنون در خانه ما چه می‌گذرد؟
در حال حاضر، این مرکز مأمن و پناهگاه ۷۲ دختر و پسر پرانرژی است؛ فرشته‌هایی که در رده‌های سنی مختلف، زندگی را در این مجموعه مشق می‌کنند. از ۱۳ نوباوه‌ای که با چشمان معصومشان به جهان می‌نگرند، تا ۴۰ دختر شاداب و ۱۸ پسر پویا (همگی در سنین طلایی ۷ تا ۱۲ سال) که زیر سایه پرمهر ۳۰ یار همیشگی و مربی شبانه‌روزی، نه‌تنها زندگی، بلکه مهارت‌های زیستن در جامعه را می‌آموزند.
بافتن تار و پود آینده با دستان خود
در این خانه، حمایت فقط به معنای سقف و غذا نیست؛ اینجا کارگاه زندگی فعال است. وقتی وارد کارگاه طراحی و دوخت پوشاک زنانه یا کارگاه سفالگری مجموعه می‌شوی، بوی خاک مرطوب و صدای چرخ خیاطی، آواز استقلال سر می‌دهند. فرزندانی که دیروز نیازمند حمایت بودند، امروز خود آفریننده‌اند. در کارگاه خیاطی، از میان ۶ شاغل، ۴ نفر از فرزندان رشدیافته همین مرکز هستند و در کارگاه سفالگری، تمام ۵ هنرمند چرخ سفال، از بچه‌های خودمان هستند که خاک را به هنر و امید تبدیل می‌کنند.
ثمره‌هایی که افتخار شهر شدند
قصه «بچه‌های ما» به خروج از مرکز ختم نمی‌شود. این پیوند قلبی ناگسستنی است. امروز بسیاری از فرزندان ترخیص‌شده این مجموعه، صندلی‌های دانشگاهی را فتح کرده‌اند، مدارج عالی علمی را گذرانده‌اند و در بخش‌های دولتی و خصوصی مشغول به کارند. آن‌ها هنوز هم به خانه‌ای که در آن قد کشیده‌اند سر می‌زنند تا بگویند: «ما توانستیم، پس بقیه هم می‌توانند.»